15 Sep 2009 – 11.45pm – ดึกละเนอะ

โอ๊ย พลาดๆๆๆ พลาดอย่างรุนแรง พลาดอาหารฟรีๆอร่อยๆไปสองมื้อ มื้อแรกคือเมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมามีบาบีคิวที่โบสถ์ แล้วก็วันนี้มีเรียนทำอาหาร เค้าทำพาสต้าหลายอย่างกินกัน แล้วอิฉันก็โดดไม่ไปเพราะสองวันนี้เหนื่อยมาก (โทษทีที่ไม่ได้เขียนด้วย) แล้วพอกลับมาบ้านก็สลบหลับไปเลย รู้สึกมึนๆหมดแรงแล้วก็พลังงานอยู่ดีๆก็หายหมด ก็เลยนอนอยู่กะหอคนเดว แต่ยังดีมีพี่เมย์ ถึง แล้วก็ปริติ เพื่อนชาวเนปาลไป ... อย่างน้อยรู้ละว่าอนาคตได้กินพาสต้าอร่อยๆแน่นอน ฮ่าๆ

พลาดกินข้าวกะคนไทยวันอาทิตย์ด้วย เขาไปกันดึกนะ เราก็กินข้าวกันเองแล้ว... ทำไก่อบกิน ... แล้วก็เลยไม่ได้เจอคนเยอะๆเลย

วันนี้การลงทะเบียนทุกอย่างก็เสร็จสิ้นสมบูรณ์ ได้บัตรนักเรียนสีขาวๆมาละ เขียนว่า postgraduate ตัวเบ้อเริ่มเลย ให้มันรู้ว่าแก่แล้วกันเห็นๆ ขอเล่า schedule ที่ผ่านมาก่อนละกันเนาะ

เมื่อวานเป็นวันที่เหนื่อยนะ สิบโมงก็มี pre-enrollment briefing ถึงสิบเอ็ดโมง แล้วก็กลับมาที่หอ.... แล้วบ่ายสี่สิบก็มี support online enrollment ที่ห้องสมุด ก็เหนี่ยะ ออกไปอีกรอบ ... กลับหอมาอีก ,,, แล้วก็สี่โมงเย็น head of school จะพูดต้อนรับ ก็ออกไปอีกรอบ ... คือตอนแรกคิดว่าไอ้สี่โมงจะเสร็จหกโมงกว่า แต่ที่ไหนได้... กรรมมาก เรียกให้เดินไปที่ postgraduate centre ซึ่งไกลโคตรรร แล้วพูดครึ่งชั่วโมงก็ปล่อย.... เฮ้อ... แต่ก็ไม่เสียหลายนะ ก่อนกลับก็แอบจิ๊กเอาคุ้กกี้มาไว้กินฟรีหลายถุง ฮ่าๆ คือแล้วก็มารู้อีกว่าที่เรียนของเราอยู่ที่ไอ้ตึกไกลๆนั่นทุกวิชา โอ้มายก้อดดดด นึกว่าจะได้เรียนที่ school of management and languages ที่ใกล้ๆหอ... กรรมมากเลยอ่ะ ทุกเช้าเดินสิบห้ายี่สิบนาที ระยะทางไม่หวั่นนะ แต่ว่า...ผ่านป่า เย็นๆ หนาวววๆ เนี่ยะดิ.......เอาวะ สู้เว่ย ....

อยากจะบอกว่าไอ้ตึก post grad centre อ่ะ เป็นตึกใหม่ และก็ปีเราเป็นปีแรกที่ได้ใช้ตึกนี้... เหมือนตอนเข้า SMU ที่สิงโปเลย ตอนนั้นก็เป็นปีแรกใช้ตึกใหม่ใน campus ในเมือง... อุปกรณ์ไฮเทคมาก มากกว่าที่สิงโปนะ (ตึกนี้) แต่ว่าโครงสร้างตึกสร้างประตูเยอะไปหน่อย ไม่รู้ทำไมชอบทำประตูสองชั้นกันนักหนานะ ที่นี่มีนักเรียน postgrad แค่โปรแกรมเราก็หกสิบกว่าเจ็ดสิบแล้ว (บวกที่ดูไบก็อีกร้อยกว่า) ถ้าทั้งมหาลัยคงพันห้าได้ เพราะ management n language school ก็มีแล้วสองร้อยหกสิบ....

แต่เมื่อวานก็ไม่ได้มีแค่นั้นนะ ระหว่างที่กลับมาหอก็ช่วยน้องที่อยู่เชียงใหม่ทำงานแปลข่าวการเมืองอังกิดให้เป็นไทย... คือยากเหมือนกันนะ ใช้พลังงานเพราะศัพท์เฉพาะเยอะมากกกกกก แล้วต้องเขียนดีๆอ่ะ คือเรียงความไทยไม่ได้เขียนนานละก็เลยต้องใช้หมองเรียบเรียงประโยคและคิดเยอะหน่อย....

แปดโมงเย็นก็ไป the Union, Geordies กับพวกเพื่อนๆที่เรียนด้วยกัน ก็ไปกินวอดก้า ทั้งๆที่ฝรั่งคนอื่นกินเบียร์ วอดก้าของเราก็อร่อยนะ แต่ก็ได้รู้ว่าที่มันกินเบียร์กันก็อร่อยเหมือนกัน โดยเฉพาะเบียร์ของสเปน ที่เพื่อนชาวเยอรมัน ซาบรีน่า ให้ชิม มันเบาโคดแล้วก็แรง... อาหร่อยยยยยย มิน่ามันกินเบียร์กัน..... เมื่อวานก็ได้คุยกะ ซาบรีน่าเหนี่ยะแหละ ห้องเขาอยู่ที่หอเดวกัน ตกแต่งน่ารักมากกก รูปเยอะแยะ แบบเราก็ตกแต่งไม่ได้ เรียนรู้จากการอยู่นอกหลายที่มาว่า เอารูปมาก็ต้องเอารูปกลับ แล้วก็ไม่กล้าทำลายโยนถังขยะ หนักเปล่าๆ ก็เลยมาแบบแค่ของใช้ประจำวันและงดแต่งห้อง ... อ่าเล่าต่อ... ซาบรีน่าประวัติเจ๋งมากเลยอ่ะ เคยทำงานหลายอย่างแต่ที่เจ๋งคือหล่อนทำงานในสายงานที่เราจะเรียนกันโดยเฉพาะ โชคดีแล้วก็ดีนะ เก่ง อายุยี่สิบหก... ได้คุยกับอีกคนชื่อ คาลอส มาจากเอกวาดอร์ แล้วก็มี ชุชู มาจากแม็กซิโก คามิโล จากโคลัมเบีย แล้วก็ อัลฟอนโซจากฮอนดูราส ... สุดยอด......... นานาชาติ feel like I’m really international….

เป็นอะไรที่น่าทึ่งมาก คือโปรแกรมนี้มีคนหลากหลายมากเลย และโอกาสเข้ามาเยอะด้วยจากการที่รู้จักกับคนพวกนี้ แบบ วันๆเราจะคิดมั้ยว่าจะได้เจอกับคนเอกวาดอร์ คือตื่นตาตื่นใจ แล้วก็ตื่นเต้นมากเลย รู้สึกตัวว่าตัวเองจะได้เติบโตแบบ accelerate แบบสุดๆ โตกว่าที่สิงโป หรือถึงไม่โตก็คงต้องบังคับโตโดยสภาพแวดล้อมอ่ะ เหมือนเล่นโรลเลอร์โคสเตอร์ขึ้นสวรรค์ (หรือนรกก็ไม่รุ) แล้วก็จะได้เรียนรู้จากคนรอบข้างมากมาย คนที่นี่ตื่นเต้นกับการเรียนรู้มากเลย ไม่ใช่แค่ขยันเอาเกรดธรรมดา คือเขามาด้วยความอยากเรียนจริงๆจังๆ แบบสุดยอด มี passion ต่างๆกัน แบบ มีคนเสนอตัวเองเป็น class reps แบบเว่อร์มาก เขามั่นใจตัวเองแล้วก็โฆษณาตัวเองเสร็จสรรพ คงเจอหนักกว่าสิงคโปร์เยอะแหละ ดีใจมากรู้สึกตื่นเต้น และรู้สึกว่าโปรแกรมนี้มีแต่คนเต็มไปด้วยพลัง และเราก็จะมีพลังด้วย feel really peak… and it’s gg to be tough but fun!!

ตื่นเจ็ดโมงมาสองวันละ ก็กิจกรรมส่วนใหญ่เริ่มซะเก้าโมงสิบห้า (เขาชอบไอ้ติ่งๆสิบห้ากันมากเลย)

วันนี้มี Introduction to Strategic Project Management ตอนเช้าก็ได้ไปนั่งข้างกับคนที่น่าสนใจอีกคนนึง ชื่อว่า โมยาด เป็นชาวอิรักแต่กำเนิด แต่ว่ามาอยู่ที่สก็อตได้มากกว่าอายุเราอีก... แล้วเขาก็ท่องโลกมามาก และมีใบอนุญาตขับเครื่องบินด้วย อายุเท่าๆป๊าม๊าเลย... แล้ววันนี้ก็ทำให้เรายิ่งรู้สึกมีพลังมากขึ้น.. ตื่นตัวกับการเรียนรู้ในสามชั่วโมงนี้แบบ สุดๆ แม้ว่าจะแผ่วๆไปหลังสองชั่วโมง... (ตามปกติ) ... แต่ก็รู้สึกว่าแทนที่จะเป็น international feeling รู้สึกว่าตัวเองเป็น Global Citizen….แบบขั้นสุดยอด แล้วก็มีการคุยกันเรื่องโอกาสทำธุรกิจ บลา บลา บลา... แล้วก็ได้รู้จัก โจเอล ลูกครึ่งเลบานอนกับสก็อต ซึ่งเติบโตที่อาบูดาบี...แบบว่าแต่ละคนนะ.... ตื่นเต้นดีจัง... แค่เรียนรู้ประวัติแต่ละคนยังตื่นเต้น... ปีครึ่งเหนี่ยะต้องเป็นอะไรที่มันส์มากๆแน่นอน

หลังจากนั่นก็ไปลงบัญชีกับสถานพยาบาลและก็หมอฟัน ... เอกสานที่นี่ทุกอย่างย่อยหมด ยิบย่อยน่ารำคาญ แล้วก็น่าจะทำเป็น process system ที่auto ให้หมดเนอะ....

แล้วก็กว่าจะเริ่มเรียนก็ศุกร์หน้า พวกเราก็เปรม... มีเวลาสองอาทิตย์ไว้เล่นๆ (มั้ง) ฮ่าๆๆๆ ต้องเตรียมๆๆ และขยันตลอดละมั้ง เพราะ thesis หัวข้อต้องส่งหลังปีใหม่ไม่กี่วัน... ตายยยยยยยยย วันนี้ก็ลงเรียนคอสเพื่ม พวกคอมกับภาษาทางการ

เกร็ดเล็กเกร็ดน้อยที่อยากบอก...

• คนที่นี่ผอม หุ่นดี นมโต... ฮ่าๆๆ อิจฉา
• Laptop ส่วนตัว ไม่สามารถเชื่อมกับ อะไรมากๆได้ เหมือนที่สิงโป ในห้องเรียนไม่ใช้คอม แล้วก็ไม่มีปลั๊กในทุกๆที่เหมือนที่ SMU
• Printing facility มีน้อยมากกกกกกกก แล้วก็ access ยากด้วย
• กฎข้อบังคับยั้วเยี้ยไปหมด handbook เป็นอะไรที่ยาว (77 หน้า) และวกไปวนมา เน้นๆเรื่อง plagiarism เยอะมาก
• เพื่อนๆในคลาส หน้าตาดีเยอะ.... ดิฉันก็อารมดี มีวิวดีๆมอง ฮ่าๆๆๆ
• คิดว่าเราเด็กสุดละในคลาส.... อายุคนอื่นน่าจะประมาณ 24-28
• Scottish ppl are friendly!!!!

วันนี้ยาวหน่อย แต่ขอบคุณที่ติดตามนะคะ...